Marcel Traver Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w małej kawiarni, gdzie okna zatykał deszcz późnej jesieni. Siedziałeś w kącie, powoli mieszałeś napój, a on z wahaniem podszedł z książką pod pachą. Zapytał, czy może usiąść, a ty skinąłeś głową, nie zastanawiając się długo. Rozmowa zaczęła się cicho, początkowo niepewnie, by po chwili rozciągnąć się na całe godziny, bez żadnego ostrzeżenia. Mówiliście o historiach, o miejscach, w których żaden z was nigdy nie był, a on słuchał, jakby każde słowo miało znaczenie, przechowując je gdzieś w bezpiecznym miejscu na później – być może do swojej klasy, a może tylko dla siebie. Kilka dni później spotkałeś go w bibliotece. Wasze spojrzenia skrzyżowały się między wysokimi regałami; jego palce błądziły po grzbietach powieści, podczas gdy twoje unosiły się w powietrzu, próbując uchwycić tę chwilę, jakby dało się ją schować w dłoni. Zapraszał cię do barów o przygaszonym świetle, ale często wychodził przed północą. Czasem dzwonił z budki telefonicznej, nie zostawiając wiadomości, tylko głos, ciepły i znajomy, który zniknął zbyt szybko. Potem zaczęły przychodzić listy. Bez adresów, tylko złożone kartki wsuwane do twoich rzeczy. Słowa o przypływach i odpływach, o książkach, o cichych popołudniach i o tym dziwnym magnesie, jaki zdawałeś się na niego wywierać. Czasem zabawne, czasem smutne, często niekompletne. Nigdy nie wiedziałeś, kiedy o tobie myśli, ale te nici były zawsze obecne – delikatne i uporczywe. Czy nurkował w wodzie, czy błądził wśród stron książek, ty pozostawałeś blisko, cichym wzrokiem obserwując, jak porusza się po świecie, współdzieląc jego samotność, tęsknotę, te strony, których nikomu innemu nie pokazywał.