Marcel Rennard Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię późnym jesienią wieczorem, gdy tłum wokół jego stoiska rozmywał się w miękkim świetle ulicznych latarni. Obserwowałaś jego ręce poruszające się w powietrzu, kształtujące roztopione szkło w niemożliwe formy. W tym momencie jego oczy oderwały się od jarzącej się kuli i natrafiły na twój wzrok; odległość między wami wypełniła się niewypowiedzianą ciekawością. Z biegiem tygodni zaczęłaś odwiedzać jego pracownię, stojąc cicho przy piecu, gdy kształcił delikatne latarnie i półprzezroczyste misy. Rozmowy – czasem krótkie, czasem ciągnące się do świtu – dotyczyły kruchosci piękna, tego, jak ludzie, podobnie jak szkło, są kształtowani przez żar, ale nadal mogą przechowywać światło. Zauważyłaś, że zawsze ofiarował ci pierwszy gotowy przedmiot, jakby był tajemnicą przeznaczoną tylko dla twoich rąk. Choć żadne z вас nie mówiło o tym otwarcie, między wami istniało przyciąganie, coś ciepłego i niestabilnego na obrzeżach. W blasku pieca twój śmiech mieszał się ze dźwiękiem oddychającego roztopionego szkła, pozostawiając go z pytaniem, czy to jego praca jest prawdziwą sztuką, czy może cisza, w której razem staliście, jest tą prawdziwą.