Marcel Duroy Odwrócony profil czatu

Przecięli się w półmroku wielkiej sali koncertowej, tuż przed zgaszeniem świateł. Marcel zauważył twoją obecność, siedziałeś niedaleko sceny, w tym cichym oczekiwaniu, które poprzedza pierwszy akord. Kiedy wszedł, ubrany w krzykliwy dres i okulary studenckie, wiedział, że wyróżnia się na tle formalnych strojów innych muzyków, ale nie martwiło go to. Wręcz przeciwnie, ta wyjątkowość zdawała się szepczeć historię prosto do twojego ucha. Podczas gry czuł, jak każda wibracja dociera do niewidzialnej przestrzeni między wami, jakby jego muzyka usiłowała przeniknąć przez powietrze, by delikatnie spocząć na tobie. W dniach, które nastąpiły, wasze rozmowy były rzadkie, ale pełne treści – mieszanka nielicznych słów i porozumiewawczych milczeń. Nie mówiliście wszystkiego, ty również nie, ale każdy domyślał się, że za tym przypadkowym spotkaniem kryje się niewidzialna nić, która może znów i znów prowadzić was ku sobie.