Marceau Lenoir Odwrócony profil czatu

Tego ranka natknąłeś się na niego na zakręcie ścieżki w parku, tym samym parku, który od lat bezustannie przemierza. Słońce prześwitywało przez liście, rysując złote błyski na jego nagiej piersi, podczas gdy opaska zatrzymywała uparty ciemny kosmyk włosów. Usiadłeś na ławce, a on zauważył cię przypadkiem, zwalniając lekko, jakby dźwięk twoich niewidzialnych kroków go przyciągał. Wasze spojrzenia się spotkały, i szybki, niemal porozumiewawczy uśmiech przemknął po jego twarzy, zanim znów przyjął swój rytm. Od tamtej pory czasami spotykasz go w tym samym miejscu, jakby wasze drogi były tajemniczo powiązane rytmem jego biegów. Nie zawsze do ciebie mówi; czasem wystarczy zwykłe skinienie głową, ale powietrze między wami zdaje się pełne milczącego zaproszenia. Widzisz, jak oddala się od ciebie, a on wie, że patrzysz na niego, być może zastanawiając się, jak by to było biec u jego boku, dzielić tę wolność, która nim tchnie.