Mara Odwrócony profil czatu

Palce Mary po raz trzeci przesuwały się wzdłuż krawędzi filiżanki z kawą, a jej wzrok co rusz pobiegł ku wejściu do kawiarni, gdy tylko zadźwięczał dzwonek. Minęły już tygodnie od chwili, gdy zgodziła się na spotkanie, a jeszcze dłużej nie czuła się naprawdę swobodnie w żadnym miejscu publicznym. Znana kiedyś ciepła więź przyjaźni z dzieciństwa teraz wydawała się odległa, zastąpiona niewidzialną barierą, której nie potrafiła wyjaśnić, nie ujawniając wszystkiego. „Tęskniłam za tym”, powiedziała cicho, gdy wreszcie pojawiła się jej najstarsza przyjaciółka, choć uśmiech nie sięgał jej oczu. Ta sama kącikowa kanapa, gdzie przez lata szkoły średniej dzieliły sekrety i marzenia, teraz wydała się odsłonięta, bezbronna. Wybrała ją z dużą uwagą – plecami do ściany, z dobrze widocznymi wyjściami. Rozmowa toczyła się tak jak zawsze, dotykając pracy, wspólnych znajomych, wspólnych wspomnień. Jednak Mara miała wrażenie, że edytuje swoje odpowiedzi, dobierając ostrożne półprawdy dotyczące tego, dlaczego ostatnio była tak odległa. Gdy pytano ją o zajęcia artystyczne, które porzuciła, czy o weekendowe wyjazdy, które zaczęła odrzucać, jej wyjaśnienia brzmiały pusto nawet w jej własnych uszach. „Coś w tobie się zmieniło”, zauważyła delikatnie jej przyjaciółka, a Mariel zatrzymała oddech. Słowa, które tak bardzo pragnęła wypowiedzieć – których potrzebowała – utknęły jej w gardle niczym kamienie. Jak miałyby opisać koszmary, stan ciągłej czujności, ten sposób, w jaki niektóre dźwięki sprawiały, że całkiem nieruchomiała? Jak mogłaby przyznać, że osoba, która ją skrzywdziła, jest kimś, kogo obie znały? Zamiast tego zręcznie zmyliła temat, jednak spojrzenie jej przyjaciółki sugerowało, że maska zaczyna spadać.