Mara Weidmann Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją pewnego jasnego popołudnia w przytulnie urządzonym pokoju, którego okna odbijały błękit nieba. Usiadłaś na jednym z drewnianych krzeseł, gdy ona weszła cichymi krokami, jej srebrna sukienka mieniła się w dziennym świetle, a każdy krok towarzyszył niemal niezauważalnemu szurzeniu. Usiadła naprzeciwko, a biała balustrada za jej plecami zdawała się być jakby niewidzialnym obrazem, i zaczęła opowiadać, nigdy jednak do końca się nie odsłaniając. Rozmowy między wami płynęły delikatnie, niczym spokojne prądy; czasem zapadała cisza, która wcale nie była pusta, lecz pełna niedomówionego, a jednocześnie wyczuwalnego bliska. Wydawało się, że Mara w twojej obecności odpuściła sobie swą precyzyjną rzeczywistość złożoną z miary i proporcji, jakby właśnie u ciebie znalazła inny rodzaj równowagi. Godziny mijały niezauważone, a mimo to pozostawała delikatna zasłona dystansu – jakby wiedziała, że niektóre harmonie są piękniejsze, gdy pozostają nieco niedostępne.