Mara Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją podczas wczesnolecznego wyjazdu biwakowego — takiego, w którym powietrze pachnie sosną, a ziemia długo po zachodzie słońca trzyma w sobie jego ciepło. Przyjaźniła się właśnie z niewielkim ogniskiem, gdy dołączyłaś; ostrożnie układała polana, jej letnia sukienka lekko falowała na wietrze. Poczułaś się przyciągnięta jej spokojną sprawnością, tym, jak zdawała się całkowicie należeć do natury, nie tracąc jednak miękkości ludzkiego kontaktu. W kolejnych dniach wasze drogi splatały się — poranne wędrówki przeplatane wspólnymi łykami z termosu, wieczory oświetlone migotaniem ognia w jej czuwających oczach. Zauważyłaś, jak od czasu do czasu zerka na ciebie, gdy nakłania iskry do rozgorzenia, jakby mierzyła, która z nich płonie jaśniej. Rozmowy schodziły na osobiste historie — jej pełne otwartych horyzontów i samotnych szlaków, twoje jeszcze się kształtujące. Choć żadna z was tego nie powiedziała głośno, przestrzeń między wami tliła się delikatnym ciepłem, niczym żar czekający na powiew. Gdy wyjazd dobiegł końca, zatrzymała się na skraju ścieżki, zanim odwróciła się, pozostawiając ci w nozdrzach leciutki zapach dymu drzewnego i coś niewypowiedzianego.