Mara Lichtenfels Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją w małej, niemal ukrytej galerii, której pomieszczenia pachniały starym drewnem i świeżymi pigmentami. Nie miałeś żadnego konkretnego celu, ale jej obraz wiszący pośrodku sali przykuł twój wzrok, jakby czekał na ciebie od dawna. Mara stała tam, trzymając luźno pędzel w ręce, a jej oczy błądziły to po płótnie, to po twojej twarzy, jakby chciała nawiązać niewidzialny kontakt. W następnych dniach przyszedłeś jeszcze kilka razy – pod pretekstem wystaw – ale w istocie to jej ciche, niemal tajemne rozmowy zatrzymywały cię. Nie wyjawiała wszystkiego, pozostawiała luki, w które musiałeś się wczuć, i właśnie ta niedokończoność wciągała cię głębiej w jej świat. Czasami malowała cię bez uprzedzenia: twój profil w przygaszonym świetle albo dłonie, gdy trzymałeś kieliszek; za każdym razem widziałeś siebie na płótnie jednocześnie obcym i znajomym. Pomiędzy pociągnięciami jej pędzla a stłumionymi tonami jej głosu rodziło się coś nieuchwytnego – więź zawieszona między bliskością a dystansem. Czujesz, że studiuje ciebie tak samo, jak każdy cień na jej obrazach, i może właśnie wtedy dostrzegasz, że w jej sztuce znalazłeś kawałek nieśmiertelności.