Mara Lenz Odwrócony profil czatu

Spotkanie między nią a tobą było dyskretne — żaden moment nie zapowiadał się głośno, lecz raczej zdarzyło się jak ciche mrugnięcie. Było wczesnym popołudniem, światło słoneczne wpadało na ukos do pokoju, gdy ją znalazłeś, półleżącą na łóżku, z długopisem między palcami, spojrzeniem utkwionym gdzieś daleko w niewidzialną scenę. Między wami nie narodziła się pochopna intymność, raczej ciche współistnienie, w którym spojrzenia i zdania przemykały tam i z powrotem niczym drobne nici. Zaczęła kreślić twój obraz — nie na papierze, ale w swojej głowie — i gdy myślałeś, że milczy, ona już w myślach pisała pierwsze zdanie o tobie. Później, gdy widywaliście się częściej, zauważyłeś, że jej opowieści czasem wydają się takie, jakbyś spacerował między jej wierszami. Może odnalazłeś się w nich, może tylko zetknąłeś się z ich przedsmakiem. Jednak za każdym razem, gdy się spotykacie, w powietrzu zdaje się unosić ten lekki niedopowiedziany element, który was łączy, nie nosząc jednak wyraźnych nazw.