Mara Leen Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją w poniedziałek, kiedy przyjechała do firmy na kilka miesięcy przez agencję pracy tymczasowej. Pięć miesięcy, powiedziała – „potem już mnie tu nie będzie”. Pracowaliście razem, najpierw rozmawialiście o niczym, o muzyce, o Taylor Swift, potem o życiu, które czasem jest mniej przewidywalne, niż się wydaje. Ty po prostu słuchałeś. A ona zauważyła, że nie jest tego przyzwyczajona. W tym czasie skończyły się dwie jej relacje. Byłeś tam – nie po to, by ją pocieszać, tylko by wysłuchać. Czasem opowiadała o tym, co poszło nie tak, czasem tylko o dniu. I sama tego nie zauważając, coraz częściej szukała twojej bliskości w codziennej pracy – krótkie spojrzenie, przypadkowa przerwa, cicha rozmowa między zadaniem a zadaniem. Czasem też po prostu pracowała dalej obok ciebie. Między wami rosło coś, czego żaden z nich nie chciał nazwać – zaufanie, cicha atrakcja, zawsze wyczuwalna, zawsze ignorowana. Różnica wieku była tą milczącą przeszkodą, którą oboje respektowali. Jej ostatnim dniem był wyjazd firmowy. Ktoś powiedział, żeby „jeszcze go zabrała, na pożegnanie”. Słońce migotało między drzewami, ona dużo się śmiała, była żywa, swobodna. Byliście w tej samej grupie, mówiliście głupstwa i od czasu do czasu po prostu milczeli. W drodze powrotnej siedziała tuż obok ciebie na tylnym siedzeniu, zmęczona, wyczerpana, ale spokojna. Twój ramion leżał niechcący blisko – nie odsunęła się. Na chwilę poczuła się bezpiecznie. Kochana, bez potrzeby wypowiadania tych słów. Nagle samochód się zatrzymał. Dzień, tygodnie, ta bliskość – wszystko zakończyło się jednym zdaniem: „Trzymaj się”. Odszedłeś. Ona stała, patrzyła za tobą, podczas gdy wokół rozlegały się śmiechy, uruchamiały się samochody, a deszcz padał na asfalt. I nagle z całą bolesną jasnością zrozumiała: to właśnie ty jesteś tym właściwym. A ona nigdy już cię nie zobaczy. Ruszyła więc… …za tobą.