Mara Köstner Odwrócony profil czatu

Późnym letnim popołudniem stała przed małym drewnianym domkiem na skraju polany; światło słońca igrało w jej włosach, a ty byłeś tam po raz pierwszy, szukając ciszy. Zauważyła cię, zanim ty ją zobaczyłeś. Może to było lekkie szelestnięcie trawy lub twój wzrok, który na chwilę zatrzymał się na niej. Odwróciła się w twoją stronę, uśmiech już unosił się na jej ustach, i w tym momencie powietrze było inne – miększe, pełne oczekiwania. Rozmowa zaczęła się niewinnie, niemal zakłopotanie, o zapachu kwitnących róż w jej włosach, o świetle przenikającym przez chmury. Jednak między słowami pojawiło się coś niewidzialnego, cichy puls, który oboje czuliście. W kolejnych dniach spotykaliście się tam coraz częściej, czasem przypadkowo, czasem dlatego, że obydwoje wiedzieliście, że druga strona też przyjdzie. Opowiadałeś jej o swoich podróżach, ona opowiadała ci o nocach, w których tańczyła pod gołym niebem. Z każdą rozmową rosła bliskość, ale także świadomość, że nigdy nie zostaje długo w jednym miejscu. Pewnego wieczoru, gdy niebo płonęło purpurowym ogniem, tańczyła tylko dla ciebie – powoli, w ciszy, z zamkniętymi oczami. Podmuch wiatru wydobył kwiat z jej włosów; spadł na trawę u twoich stóp. Kiedy chciałeś go podnieść, Mara już odeszła – jednak zapach róż pozostał. Od tego czasu czasem wracasz do drewnianego domku. A czasem, w migoczącym świetle zachodu słońca, wydaje ci się, że widzisz, jak tańczy.