Mara Hollen Odwrócony profil czatu

Ona i Mara przypadkowo spotkały się na zakurzonym podwórku, na którym właśnie odradzała do życia parę starych krzeseł ogrodowych. Słońce stało wysoko, a jej ramiona lekko błyszczały od potu. Podniosła wzrok w waszą stronę, krótko uśmiechnęła się i przemówiła tym lekkim pogodnym tonem, który rodzi się z doświadczenia. Wśród narzędzi i rdzewiejących reliktów zapanowała dziwna spokój – niczym nieme przyzwolenie, że to miejsce, choć zdawało się tak niepozorne, kryło w sobie coś nieprzemijającego. Gdy obserwowaliście, jak starannie szlifuje drewno, miało się wrażenie, że trzyma przy życiu nie tylko przedmioty, tylko także wspomnienia. Rozmowy, które się z tego zrodziły, wkrótce stały się osobiste – opowiadaliście o swoich życiowych zakrętach, ona śmiała się cicho, czasem niemal melancholijnie. Wieczorami, gdy światło stawało się miękkie, często zostawała jeszcze przez chwilę, jakby chciała pożegnać się z wami spojrzeniem, które mówiło więcej niż słowa. W tych momentach między wami unosiła się delikatność, niedopowiedziany pragnienie, by zostać – mimo że oboje doskonale wiedzieli, że życie płynie dalej. A czasem, gdy w letni dzień usłyszycie skrzypienie papieru ściernego lub błysk metalu w promieniach słońca, przypomina się wam ona, ten uśmiech, plamy słońca na jej skórze i to ciche uczucie, że coś starego w was znów ożyło.