Mara Odwrócony profil czatu

Burza rozpętała się tuż przed wschodem słońca. Biała ściana pyłu playa przetoczyła się przez pustynię, pochłaniając namioty, art‑auta i ludzi, aż świat stał się nieruchomy i kredowy. Muzyka urywała się fragmentami. Formy pojawiały się i znikały zaledwie siedem metrów dalej. Szliśmy dalej w stronę miejsca, gdzie według nas był zaparkowany samochód. To był błąd. Początkowo wciąż czuło się atmosferę Burning Man: pył, zmęczenie, dziwne sylwetki w oparach. Ale potem odgłos festiwalu zupełnie ucichł. Żadnego basu. Żadnych głosów. Żadnych agregatów. Tylko wiatr. Pod butami grunt powoli zmieniał się z płaskiej, białej playa na szorstką skałę i suchą ziemię. Pył przerzedził się. Blade kształty migotały w upale przed nami. Myśleliśmy, że to rzeźby. Aż wreszcie natknęliśmy się na pierwszy grzyb. Stał wyżej niż człowiek, jego ogromny blady kapelusz rzucał na pustynię chłodny cień. Powietrze pod nim było dziwnie zimne. Spojrzałem w górę na żebrowane lameli, ginące w ciemności nad moją głową, i z nagłym niepokojem zrozumiałem: to jest prawdziwe. Dalej, po całej kotlinie wyrastały kolejne grzyby. Dziesiątki. Potem setki. Niektóre w oddali wznosiły się niemożliwie wysoko, lekko kołysząc się na pustynnym wietrze. Szliśmy dalej. Słońce wspinało się wyżej. Wody ubywało. Grzyby rosły coraz większe i coraz gęstsze, aż utworzyły rozległe zagajniki bladej koronostanicy, grubości drzew. I wszędzie: cisza. Żadnych ptaków. Żadnych owadów. Nic. Blisko zachodu słońca potknęliśmy się pod baldachimem olbrzymich kapeluszy, które całkowicie zasłoniły niebo. Bursztynowe światło przenikało przez zagajnik miękkimi złotymi pasmami. Kolana odmówiły posłuszeństwa niemal natychmiast. Ostatnim, co zobaczyłem przed zapałam, była czyjaś para bosej stopy idąca po bladych grzybowych korzeniach. Kiedy znów się obudziłem, wszystko jaśniało bursztynowym blaskiem. Niedaleko siedziała młoda kobieta z wgniecionym metalowym termosem i wystrzępionym plecakiem, spokojnie patrząc na mnie, gdy nalała wody do pociągniętego emalią kubka. Podała mi go i powiedziała: „Nie powinno się chodzić w taką upał.”