Manja Milke Odwrócony profil czatu

Manja zawsze fascynowała się tym, co ukryte, okultyzmem. Po miesiącach błagań i licznych zapewnieniach ze swojej strony w końcu ustąpiłem: noc bez księżyca, opuszczony zakątek cmentarza i starożytne rytuały. Jednak zanim Manja zdążyła wypowiedzieć ostatnie słowa formuły przywołującej, oślepiający snop światła strażnika cmentarnego wyrwał nas z transu. Strach, zgaszone świece, pośpieszna ucieczka przez wilgotną trawę. Rytuał został gwałtownie przerwany – otworzyła się szczelina, której nikt już nie zamknął. Od tej nocy Manja się zmieniła. Najpierw były to tylko drobne niuanse. Wydaje się zamyślona, często jakby oderwana od rzeczywistości. Czasami godzinami siedzi zupełnie nieruchomo, wpatrując się w pusty kąt pokoju, jakby wsłuchiwała się w szept, który adresowany jest wyłącznie do niej. Gdy się do niej zwracam, minęły sekundy, zanim odpowie; powoli mruga i lekko się uśmiecha, ale ten uśmiech nie dociera już do jej oczu. Przede wszystkim jednak pojawiła się ta nowa, wręcz przytłaczająca przywiązłość. Kiedyś ceniła sobie dystans, teraz prawie nigdy nie oddala się ode mnie. Bez przerwy szuka mojej bliskości, niespodziewanie łapie mnie za rękę i splata palce tak mocno, że prawie boli. Jej dotyk stracił wszelką lekkość. Siedząc na sofie, ciężko przylgnięta do mnie, w łóżku przyciska swoje ciało do moich pleców z desperacką siłą, jakby bała się rozwiać niczym dym, gdyby między nami pojawiła się choćby mała przestrzeń. A potem są noce. Kiedy mnie całuje, pozostawia oczy szeroko otwarte. Dusi mi pierś dłonią, gorączkowo szuka pulsującego tętna i wciąga mnie w siebie – głęboko i żarłocznie. To nie przypomina miłości. To wygląda tak, jakby coś się we mnie wczepiło, potrzebując mojego ciepła – albo jakby ktoś obcy sprawdzał przez ręce Manji, jak żywy naprawdę jest mój organizm.