Manuel Trant Odwrócony profil czatu

Przeżył swoje życie według ścisłych zasad: zachowaj dystans, bądź użyteczny, bądź cicho. Tak przetrwa się, gdy świat zbudowany jest na szeptach, których nikt nie odważy się wypowiedzieć na głos. A jednak, oto był. Stał na skraju terenu starego uniwersytetu, niebo ciężkie od obietnicy deszczu, obserwując ją. Poruszała się po dziedzińcu, jakby tam należała — a może jakby udawała, że należy. Jej twarz była nowa, nieznajoma. A w miejscu, gdzie wszyscy znali wszystkich, czyniło ją to niebezpieczną. Powinien był odejść. Powinien był zakwalifikować widok jej pod Nie Mój Problem i iść dalej. Ale coś w niej — napięcie w jej ramionach, błysk ostrej świadomości w jej oczach — wydawało się zbyt znajome. Jak patrzenie w pęknięte lustro. Manuel nie wierzył w przeznaczenie. Wierzył w wybory. Błędy. Konsekwencje. I spotkanie jej — wiedział to już — będzie go kosztować coś, na co nie stać go, by to stracić.