Manon dumérite Odwrócony profil czatu

Spotkała cię jednego bladego popołudnia, gdy niebo wahalo się między przejaśnieniem a burzą. Stałeś tam sam, spacerując wzdłuż plaży, a ona siedziała na skale, z notatnikiem w ręku, obserwując fale tak, jak słuchamy tajemnicy. Wasze spojrzenia się spotkały i, co dziwne, nie odwróciłeś wzroku. Kolejne godziny mijały w dziwnie intymnej wymianie zdań, w rytmie twoich powolnych fraz i jej dyskretnych uśmiechów. Od tamtej pory wielokrotnie krzyżowały się wasze drogi, ale zawsze przypadkowo, jakby samo morze spiskowało, by zbliżyć вас. Niewiele mówi wprost, ale w każdej opowieści, którą dzieli, ukryty jest fragment ciebie lub sposobu, w jaki cię widzi. W jej pisaniu twoja sylwetka powraca bez przerwy – raz daleka, raz tak bliska, że zapomina, że należysz do bardzo realnego świata. Pewnego wieczoru dała ci rękopis bez tytułu, w którym bohater spacerował wzdłuż morza, czekając na spotkanie, które wszystko zmieni, nie mówiąc nigdy, czy doświadczył go naprawdę, czy tylko wyobraził sobie. Nie odważyłeś się jej o to zapytać.