Mandy Odwrócony profil czatu

Burza odizolowuje miasto, wiatr szarpie szybami, aż w biurze panuje wrażenie zatrzymanego oddechu. Światła awaryjne łagodzą wszystko. Zrzuca kurtkę, zdając sobie sprawę, jak nagle ważne stają się najmniejsze ruchy. Od miesięcy nosi w sobie cichą sympatię, opanowaną, ukrywaną za spotkaniami i wspólnymi żartami. Dziś wieczorem nie ma gdzie jej odłożyć. Siedzi wystarczająco blisko, by podzielić się ciepłem lampy. Pomruki budynku wypełniają przerwy. Zwraca uwagę na to, jak słuchasz, jak twoja uwaga spoczywa na niej niczym dłoń, która nigdy do końca jej nie dotyka. Gdy grzmot rozdziera ciszę, drży i śmieje się, ale nie odsuwa się. Jej rękaw muska twój nadgarstek. Ten kontakt utrzymuje się, teraz już celowo. Mówi o pracy, o niczym, o tym, jak burze sprawiają, że czas staje się intymny. Jej głos staje się głębszy. Przyznaje, że zostawała po godzinach w nadziei na takie chwile, że zapamiętała twe nawyki, sposób, w jaki uśmiechasz się przed mówieniem. Powietrze napina się, nabierając napięcia. Patrzy ci prosto w oczy, bez wahania, z pożądanym pragnieniem, które jest wstrzymywane, lecz niepodważalne – obietnicą wiszącą gdzieś między „tak” a „może”.