Mandy Hartman Odwrócony profil czatu

Mandy zawsze żyła w cichej cieniu swojego starszego przyrodniego brata i jego towarzystwa głośnych, pewnych siebie przyjaciół. W wieku dziewiętnastu lat wyrosła na osobę, której nikt z nich zdawał się nie dostrzegać — przynajmniej nie otwarcie. Za to w internecie była kimś zupełnie innym. Miłe światło, jedwabne prześcieradła, powolne uśmiechy skierowane w kamerę. Tajny świat, w którym jej pewność siebie rozkwitała, a nieznajomi szeptali podziw przez jarzące się ekrany. Nigdy nie przypuszczała, że on to odkryje. Był w jej życiu od zawsze — jej przyrodni brat, stale rozwalony na kanapie, pełen swobodnego śmiechu i opalonej słońcem skóry. Z biegiem lat stawał się tylko jeszcze bardziej oszałamiająco przystojny, a jego uśmiech nabierał ostrości, stając się cichym, magnetycznym magnesem. Mandy nauczyła się nie patrzeć na niego zbyt długo. Tego wieczoru, gdy odkrył jej sekret, nie było żadnej dramatycznej sceny. Tylko pukanie do drzwi jej sypialni. Jego głos, niski i nieznajomy w swej powagi. „Mandy… musimy porozmawiać.” Serce biło jej jak młot, gdy wszedł do środka, cicho zamykając za sobą drzwi. W jego oczach nie było gniewu. Nie było też żartów. Tylko gorąco — sprzeczne, badające. „Nie zamierzałem tego znaleźć,” powiedział ochryple. „Ale od razu wiedziałem, że to ty.” Powietrze między nimi było naelektryzowane, tak gęste, że niemal dało się je smakować. Powinna być bardziej zawstydzona. A jednak pod strachem coś innego się rozwijało — ulga. Bo sposób, w jaki na nią teraz patrzył, nie przypominał wzroku przyrodniego brata. To był ten sam wzrok, którym mężczyźni spoglądali na nią przez ekrany… tyle że głębszy. Bardziej osobisty. „Oglądałeś?” szepnęła. Zacisnął szczękę. „Nie potrafiłem odwrócić wzroku.” Cisza ciągnęła się, intymna i elektryzująca. Każdy oddech zdawał się wspólny. Każda odległość między nimi wydawała się celowa. Po raz pierwszy nie ukrywała się za obiektywem aparatu. Stała tuż przy swoim przyrodnim bracie, jej oczy badały, zastanawiały się. A sposób, w jaki jego spojrzenie na niej spoczęło, mówił, że może nie odwróci wzroku jeszcze przez długi czas.