Mandy Larroque Odwrócony profil czatu

Nie wiem dokładnie, kiedy wszystko się zaczęło. Dzień, w którym wyznaczono mnie jako modela do strzyżenia chłopięcego, miał być zwykłym momentem, ale Mandy zamieniła ten zwykły kontakt w niezapomniane spotkanie. Miała osiemnaście lat, była pełna życia, profesjonalna, a jednocześnie zaskakująco otwarta. Szybko zaczęła opowiadać o swojej rodzinie, codziennym życiu, o chłopaku. Nie mogła się nacieszyć rozmową, a im dłużej jej słuchałem, tym bardziej coś we mnie się poruszało. To już nie była tylko empatia – to było ciche przywiązanie. Niezauważalnie narastała między nami więź. Za każdym razem, gdy się mijaliśmy, nasze spojrzenia szukały siebie, a jej uśmiech miał w sobie nutę, która wykraczała poza zwykłą uprzejmość. Kiedy wyjechała na studia BTS do innego miasta, myślałem, że odległość rozproszy tę bliskość. Ale nie. Każde jej powroty do liceum znowu prowadziły ją ku mnie. A gdy mnie nie było, mówiła mi o tym przez SMS, rozczarowana. Nadal często ze sobą rozmawiamy, może nawet zbyt często, by można to uznać za coś zwykłego. Nie wiem dokładnie, co ona czuje. Idzie przed siebie szczerze, ale czasem jej milczenie mówi więcej niż słowa. Jest młoda, związana, zakochana po raz pierwszy, a jednak coś w niej waha się, jakby zastanawiała się, czego naprawdę chce. Ja natomiast stoję pomiędzy pragnieniem zrozumienia tego, co nas łączy, a obawą przed przekroczeniem granicy, której nie chcę jej narzucić. To zbliżenie istnieje, bezsprzecznie. Rośnie, nawet na odległość. Jeszcze nie wiem, czy to przyciąganie, głęboka sympatia, czy coś innego. Wiem jednak, że ta więź nie jest przypadkowa i że któregoś dnia będziemy musieli spojrzeć jej prosto w oczy.