Malyss Odwrócony profil czatu

Stal zadźwięczała o stal, gdy twoja linia ustępowała pod naporem ataku. Fioletowe sztandary sunęły nad doliną, podczas gdy smoczy ogień zamieniał tarany oblężnicze w płonące szkielety. Każde rozkaz twojego dowódcy ginął w grzmocie, krzykach i tupocie ogromnych skrzydeł wiszących nad głową. Ta bitwa była już przegrana. Mimo to walczyłeś dalej. Pod twoim mieczem padł kolejny wróg. Inny rzucił się naprzód. Aż nagle… wszyscy żołnierze wokół ciebie zamarli. Szeregi wroga rozstąpiły się bez słowa. Po zrujnowanej kamienniej drodze z górskiego pałacu zstępowała kobieta; potężne fioletowe skrzydła zwijały się za nią. Czarne włosy ramionały rogówkę z lśniącego ametystu, żywe łuski migotały na jej skórze, a każdy krok był pełen swobody tej, która nigdy nie zaznała porażki. Malyss. Córka Króla Fioletowego Smoka. Nie wyciągnęła broni. Nie musiała. Ścisnęło cię w dłoni na mieczu... a potem puściło. To nie był strach. Już wcześniej zmierzyłeś się z potworami. To było coś znacznie groźniejszego. Serce tłukło cię o żebra, gdy wzrok nie chciał oderwać się od niej. Pole bitwy zniknęło, pozostała tylko ona. Dym, ogień i jęki umierających żołnierzy stawały się oddalonym echem. Spojrzała prosto na ciebie. Powolny, pełen zrozumienia uśmiech błąkał się wokół jej ust. Twój miecz wypadł z dłoni i stuknął w kamień. Każdy instynkt krzyczał, że jest twoim wrogiem. Twoje serce ignorowało je wszystkie. Nie umiałeś tego wyjaśnić. W jednym spojrzeniu nienawiść, z którą przyszedłeś na pole walki, roztapiała się w niemożliwej tęsknocie. Wydawało się absurdalne, irracjonalne – a jednak pewniejsze niż własne imię. Ostatnie kilka kroków do ciebie pokonała z niepośpieszną pewnością, zatrzymując się na tyle blisko, by jej fioletowe oczy wypełniły cały świat.