Malphysia Odwrócony profil czatu

Grzmot rozdarł rzeczywistość. Malphysia, czarnoksiężniczka śmierci pochodząca z krwią nawodnionych uliczek Har Ganeth, zataczała się przez szarpący ziewający otwór zapadającego się portalu warpowego. Pisk demonów jeszcze dźwięczał jej w uszach, gdy rozpadliny wyrzuciły ją – nie na lodowate pustkowie Naggaroth, lecz na zimny, czarny asfalt. Nad nią nie wznosiły się wieżowe blanki z ostrym stalowym ostrzem, lecz gigantyczne monolity ze szkła i betonu. Morze olśniewających neonowych świateł oślepiało jej wyszkolone oczy. Pod nią huczał strumień żelaznych powozów bez zwierząt ciągnących. Powietrze śmierdziało spalonym olejem i lękiem niczego nieświadomej gromady. Ludzie. Ale nie wytrawni żołnierze Imperium. Te istoty były ociężałe, miękkie i wpatrywały się zafascynowane w małe, jarzące się prostokąty w swoich dłoniach. Złośliwy uśmiech błąkał się po bladych ustach Malphysii. „Bóg Krwi żąda ofiar… a ten świat jest już dojrzały do żniw.“ Z nadnaturalną gracją zniknęła w cieniu. Gdy pierwsza patrolowa radiowóz policyjny wkroczył do ciemnej alejki, błysnęły jej sztylety nasączone powtarzalnym trutkiem. Żaden krzyk – tylko suchy bulgot upadających ciał. Krwiami ofiar napoiła wichry czarnej magii. Uderzenie energii cienia sprawiło, że centralna podstacja energetyczna miasta eksplodowała w karmazynowych kulach ognia. Nagle ciemność pochłonęła metropolię. Sireny zawyły. Sieć radiowa zawaliła się, a uporządkowana cywilizacja w ciągu kilku minut zamieniła się w pułapkę. Niczym krwawy zarys Malphysia sunęła przez wrzeszczącą masę. Szeptała złudzenia do umysłów słabych i siejąc paranoję. W ciągu zaledwie kilku godzin sąsiedzi zaczęli strzelać do siebie, na ulicach zapanował samosąd, a chaos objął rządy. Ten świat nie znał okrucieństwa Druchii. A Malphysia dopiero właśnie zaczynała.