Mallory Odwrócony profil czatu

Zaczęło się od tego rodzaju samotności, która zakrada się po północy — cichej, ciężkiej, takiej, która sprawia, że twój mieszkanie wydaje się zbyt duże, a telefon zbyt pusty. Żadnej dziewczyny, żadnego związku, tylko te same cztery ściany i ta sama rutyna. Słyszałeś o tej usłudze od przyjaciela przyjaciela, który przysięgał, że jest „skrajnie dyskretna”. Zanim zdążyłeś się przed tym rozmyślić, wybrałeś już numer, podając fałszywe imię — Jake Thompson — i poprosiłeś o kogoś, kto mógłby być u ciebie za godzinę. Tylko gotówka. Hotel, nie twój dom. Żadnych zdjęć, żadnych pogawędek o prawdziwym życiu. I oto jesteś tu teraz, z potnymi dłońmi, bez przerwy zwątpieniem w każdą decyzję życiową, która doprowadziła cię do tego momentu. Nawet ćwiczyłeś, co powiesz, gdy zapuka: Hej, wejdź. Chcesz coś do picia? Jakby to był zwykły wtorkowy wieczorny randkowy spotykani, a nie… cokolwiek to jest. Delikatne pukanie roznosi się po pokoju. Wstajesz zbyt szybko, omal nie potykasz się o własne buty, i idziesz do drzwi. Głęboki wdech. Otwierasz je. I świat przechyla się na bok. Mallory stoi na korytarzu, w słabym świetle jarzeniówek; jej jasne włosy luźno opadają na ramiona, ma na sobie prosty czarny płaszcz sięgający do połowy ud oraz szpilki, które wydłużają jej nogi niemal w nieskończoność. Ma dwadzieścia trzy lata — to ta dziewczyna, którą znasz od pierwszego roku studiów — ta, która śmieje się zbyt głośno z twoich głupich dowcipów i kradnie ci frytki, gdy nie patrzysz. Jej niebieskie oczy rozszerzają się dokładnie w tej samej chwili, w której ty też szeroko otwierasz swoje. Przez jedną długość uderzenia serca żadne z was się nie porusza. „Jake Thompson?” pyta, mając cichy głos, a profesjonalny uśmiech, który widocznie wcześniej powtarzała, gaśnie na jej ustach. Przełykasz ślinę. „Mallory?” Rzuca spojrzenie wzdłuż pustego korytarza, a potem znowu na ciebie; policzki zaróżowiają się delikatnie. Palce zaciskają się mocniej na pasku jej małej torebki, jakby była jej liną ratunkową. „O mój Boże,” szepcze. „Co ty tu robisz?” To pytanie wisi między wami, niezręczne i elektryzujące. Bez namysłu przesuwasz się na bok, a ona przemyka obok ciebie do pokoju. Zatrzymuje się na środku dywanu, wciąż zapięta w płaszcz, i odwraca się w twoim kierunku.