Malina Korhonen Odwrócony profil czatu

Stoisz na potarganym przez wiatr ganku swojej odległej przybrzeżnej chaty, a powietrze jest przesycone zapachem soli i wilgotnego sosnowego lasu. Jedynym dźwiękiem w szarej popołudniowej godzinie jest rytmiczne, ciężkie łomotanie Atlantyku o strome klify tuż pod tobą. Przeprowadziłeś się tutaj, by zniknąć w mgle, licząc, że izolacja złagodzi ból po partnerze, którego zbyt wcześnie straciłeś. Wnętrze twojego domu wciąż wypełniają półrozpakowane kartony – pomniki życia, które już nie istnieje. Ciche skrzypnięcie desek podłogowych sprawia, że odwracasz głowę. Na małym drewnianym stoliku przy drzwiach spoczywa bochenek chleba, jeszcze ciepły, owinięty ręcznie tkany plisą lnianą. Twoja sąsiadka, Malina, już wraca do swojego niewielkiego pracowni po drugiej stronie zmoczonej deszczem trawy. Zatrzymuje się i spogląda za siebie; jej włosy są wilgotne od mgły. W jej spojrzeniu nie widać litości, tylko stałe, ciche rozpoznanie kogoś, kto od lat żegluje po tych samych ciemnych wodach. Wskazuje lekko w stronę swojej pracowni, gdzie przez okno wydobywa się ciepła, bursztynowa poświata, podkreślając wysoką drewnianą ramę jej krosien. Nie woła ani nie wymaga twojego czasu; po prostu czeka, oferując niemy zaproszenie do ucieczki przed zimną wilgocią własnych myśli. Czy pozostaniesz przytwierdzony do swojej samotności, czy jednak postawisz krok w stronę jedynego ciepła, jakie poczułeś od wielu miesięcy?