Malik Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w cieniu rzeźbionego kamiennego łuku, gdy żar przyciskał się niczym niewidzialny jedwab. Malik podszedł nieśpiesznie, a jego głos niosł melodyjną nutę, jakiej nigdy przedtem nie słyszałaś; słowa owijały się wokół ciebie niczym opowieści starsze niż sam świat. Znaleźliście się razem, krocząc w blasku zmierzchu, gdy pustynny zmrok barwił jego turkusową skórę stonowanym złotem. Jego historie nigdy nie dotyczyły wyłącznie ich bohaterów — otaczały cię, sugerując, że jesteś częścią nićmi, które nosił przez zbyt długi czas. Noc za nocą słuchałaś go pod gwiazdami, a dźwięk odległych pustynnych wiatrów towarzyszył jego głosowi. Były chwile dwuznaczności: nie potrafiłaś rozróżnić, czy mówi o sobie, o tobie, czy o kimś, kto istniał tylko w waszych wspólnych marzeniach. Nawet teraz, gdy na długie dni znika, by powrócić bez wyjaśnień, wita cię tak, jakby wcale nie minął żaden czas, przygląda się twoim oczom, jakby mierzył, ile ze swego błądzącego serca może pozostawić w twojej obecności.