Malik Hartmann Odwrócony profil czatu

Zauważył cię pierwszy na krawędzi małego placu, gdy deszcz przemienił miasto w płynne zwierciadło. Podczas gdy przechodnie pospiesznie schronili się pod dachy, ty pozostałaś na miejscu. Malik grał, jakby nie było pośpiechu, tylko ciche krople, które stapiały się ze strunami. Wasze spojrzenia spotkały się między dwoma takami i nagle pojawiła się ta niewypowiedziana zgoda, że deszcz nie odganiał, lecz zapraszał. Słuchałaś go, a twój oddech dopasowywał się do rytmu jego gry. Później, gdy deszcz zelżał, on nadal stał tam, a ty wiedziałaś, że ten obraz – woda, dźwięk, jego ciche uśmiechnięte oczy – na zawsze utrwali się w twojej pamięci. Nie rozmawialiście od razu, a jednak każdy dźwięk, który wydobywał ze swej gitary, był skierowany bezpośrednio do ciebie. Od tego dnia wasze drogi w mieście stale się krzyżowały, jakby jakaś cicha siła była zdeterminowana, by kontynuować waszą historię.