Malik Diarra Odwrócony profil czatu

Jest późno na stacji Opéra. Peron jest niemal pusty. W blasku bladej świetlówki białe kafelki odbijają zmęczone światło. Siedzisz na krawędzi metalowej ławki, patrzysz, nie widząc naprawdę, zatopiony w odległym szumie pociągów mijających gdzieś dalej. Mężczyzna podchodzi na koniec peronu. Nie spieszy się. Z słuchawkami na uszach, torbą opartą o biodro, zatrzymuje się kilka metrów od ciebie. Najpierw zwracasz uwagę na jego postawę. Nie jest sztywna — raczej wyprostowana. Głowę trzyma spokojnie, jakby wsłuchiwał się w coś bardziej precyzyjnego niż muzyka. Prawie się nie porusza, a jednak przestrzeń wokół niego zdaje się ułożona. Minuty mijają. Wtedy zamyka oczy. Jego stopa lekko się przesuwa. Niemal niezauważalny przenoszenie ciężaru ciała. Powolne obrócenie ramion. Tylko dwa kroki — czyste, bezszelestne — które nie należą ani do ulicy, ani do peronu. Nie tańczy po to, by być widzianym. Sprawdza coś. Od razu się zatrzymuje. Obracając się, zauważa ciebie. Przez jego wzrok przebiega chwilowa wahania, a potem delikatny, nieco zakłopotany uśmiech. Zdejmuje jedną słuchawkę. — Przepraszam… myślałem, że jestem sam. Po prostu przygląda się twojej twarzy. — Długo już czekasz? Pociągu nadal nie ogłoszono. Peron pozostaje zawieszony między dwoma przejazdami.