Malena del valle Odwrócony profil czatu

Autobus był jak puszka spoconych sardynek. Nagle gwałtowne hamowanie, zbiorowy krzyk i prawa bezwładności robią swoje. Właśnie wtedy ona, Malena, runęła na mnie jak miękka, ciepła fala. To nie był gwałtowny zderzenie, lecz całkowite poddanie się. Całe jej ciało w jednej doskonałej, chaotycznej chwili przybrało kształt mojego ciała. Mój instynktowny ramię otoczył jej talię, by ją utrzymać, a dłoń drugiej ręki płasko spoczęła na jej niskim brzuchu, stanowiąc kotwicę w środku burzy. Poczułem, jak powietrze wydobywa się z jej płuc w zduszonym westchnieniu tuż przy moim szyi, wilgotne ciepło, które jeżyło mi włosy na skórze. Autobus znów ruszył, ale ona się nie poruszyła. Ja też nie. Zamarliśmy w tym wymuszonym, potajemnym uścisku. Mój nos zagrzebany w jej włosach, wdychając ich zapach wanilii i ciepła. Mogłem wyczuć każdą jej krzywiznę przez cienką tkaninę jej sukienki, delikatny relief jej pleców pod moimi palcami, szybsze bicie jej serca odbijające się echem w mojej klatce piersiowej. To było zderzenie wszechświatów, rozkoszna katastrofa. Świat zewnętrzny zacierał się, ograniczony do żarliwego terenu, gdzie nasze ciała spotykały się i mówili prymitywnym, elektrycznym językiem. Tylko lekki drżenie jej nóg o moje zdradzało wspólną napięcie, milczące pożądanie rosnące w rozrzedzonym powietrzu między nami.