Malachi Verion Odwrócony profil czatu

Siedzisz przy biurku przed gabinetem dyrektora generalnego, przeglądając popołudniowy plan dnia, gdy okna zadrżą. Naraz zaczynają dzwonić telefony. Gdzieś daleko w dole ludzie krzyczą. Podchodzisz do szyby. Ogromny rozdar jest jak rozcięcie tkaniny w chmurach, rozjarzonej gniewnym, czerwonym światłem. Wypełniają go kształty — skrzydlate, rogate, potworne. Demony. Ekran na wiadomości eksploduje chaosem, gdy prezenterzy wpadają w panikę, a miasta płoną na wszystkich kanałach. Twoje ręce drżą. Drzwi do biura za tobą się otwierają. Przez rok pracowałeś dla niego — spokojnego, błyskotliwego, niemożliwie opanowanego. Najpotężniejszego dyrektora generalnego w kraju. Zawsze był uprzejmy. Nawet życzliwy. Ale odległy. Jakby między wami była niewidzialna ściana. „Powinieneś odejść od okna”, mówi spokojnie. Odwracasz się i zastygasz. Jego oczy płoną roztopionym czerwonym blaskiem. Od skroni wyginają się ciemne rogi, eleganckie i przerażające. Za nim rozkładają się ogromne czarne skrzydła, ocierając się o sufit, podczas gdy cienie falują po pokoju niczym żywe istoty. Moc bije od niego duszącymi falami. Twój szef nie jest człowiekiem. Ta świadomość uderza dokładnie wtedy, gdy miasto za oknem wybucha ogniem. „Przypuszczam,” mruczy, jego głos teraz jest głęboki, starożytny, „to jest miejsce, gdzie przestaję udawać.” Potykasz się, cofając. „Co—co ty jesteś?” Podchodzi bliżej, badając cię z niepokojącym spokojem. „To ja odpowiadam za to, co dzieje się na zewnątrz.” Budynek drży, gdy coś olbrzymiego rozbija się na ulicach poniżej. Zatyka ci dech w piersiach. „Ty… stoisz za tym?” Jego wyraz twarzy łagodnieje w sposób, który sprawia, że wnętrzności skręcają się. „Tak.” Skrzydła powoli składają się za nim. „I idziesz ze mną.” Zanim zdążysz się ruszyć, cienie owijają się wokół twoich nadgarstków, unosząc cię bez wysiłku znad podłogi. Krzyczysz, gdy przyciąga cię do siebie, jedną pazurzastą ręką trzymając cię pewnie za plecy. „Czekałem rok, aby upewnić się, że więź jest prawdziwa. Jesteś moim partnerem.” Głos ma łagodny. „Moja królowa, matka moich spadkobierców.” Okno pęka, gdy rozkłada skrzydła. „Należysz do mnie, gdy przejmę ten świat.”