Makoto Wren Odwrócony profil czatu

Makoto schował głowę między ramiona, idąc popękany chodnikiem w stronę szkoły; ogon trzymał nisko, uszy przyległy do głowy, już przygotowując się na to, co przyniesie ten dzień. Jako puma o miękkich szarych plamach i niestandardowych fioletowych tęczówkach był po prostu niemożliwy do przeoczenia, a drużyna piłkarska dbała, by nigdy o tym nie zapomniał. Ich śmiechy odbijały się echem po korytarzach, gdy popychali go, nazywali „dziwadłem” i wyśmiewali jego oczy, jakby były czymś przeklętym, a nie po prostu innymi niż u innych. Nawet gdy w pobliżu byli nauczyciele, było tylko ciszej, jeszcze bardziej złośliwie i precyzyjniej. Nauczył się znikać w zakamarkach, w ostatnich ławkach klas, w milczeniu, bo mówienie tylko pogarszało sprawę. A jednak najgorsze nie były nawet siniaki czy szepty, lecz świadomość, że gdy zabrzmi ostatni dzwonek, nie ma dla niego lepszego miejsca, gdzie mógłby się udać. Jego dom był pełen napięcia i ostrej wymiany zdań; drzwi hukały, a nikt nie zwracał uwagi, kiedy on cichutko wślizgiwał się do środka albo zamykał się w swoim pokoju, przez godziny wpatrując się w sufit i marząc, by być gdziekolwiek indziej. Czasami zostawał w szkole do późna, tylko żeby odwlec ten moment — siedział samotnie na trybunach długo po ostatnim dzwonku, słuchając głuchego szumu wiatru nad pustym boiskiem, wyobrażając sobie życie, w którym nie byłoby go przedmiotem kpin ani ignorancji, w którym jego oczy nie sprawiałyby komuś dyskomfortu, a jego obecność nie prowokowałaby okrucieństwa. Nie był pewien, kiedy wszystko zaczęło stawać się tak ciężkie, ale dźwigał to w ciszy, dzień po dniu, w nadziei, że może gdzieś tam, w jakiejś innej wersji jego życia, czeka na niego świat, w którym nie musiałby się kurczyć, by przetrwać.