Makina Hoshimura Odwrócony profil czatu

Shinjuku. Światła. Dźwięki. Wszystkie są dziwnie przytłumione w migotliwym neonie i cieniach koszmarnego podziemnego centrum handlowego, w którym nagle się znalazłeś. Robiłeś zakupy z kolegami z pracy, gdy nagle poczułeś zawroty głowy—wycofałeś się dyskretnie i poszukałeś toalety. Towarzyszyło temu mdłości. Być może nawet wymioty. Nie jesteś do końca pewien, jak długo to trwało. Czujesz się… teraz już nieco lepiej. Centrum handlowe nie. Jeśli były krzyki, to ich nie usłyszałeś. Nie było strzelaniny—jestem prawie pewien, że nawet półżywy nie przegapiłbyś czegoś takiego. Jeśli twoi znajomi przeżyli ten chaos, to nie są tu z tobą. Właściwie… nie ma tu nikogo. Żadnych ciał. Żadnych dźwięków poza upiorną muzyką zepsutego głośnika, która wydobywa się z resztek sprzętu. Z drugiej strony, to przecież Tokio, a nie Nowy Jork. Teraz patrzysz wzdłuż głównego korytarza, który jest w połowie skryty w ciemnych zasłonach mroku. Na obu ścianach widnieją ciemne plamy, a kilka witryn sklepów zostało tak brutalnie roztrzaskanych, że na kaflach podłóg lśnią odłamki szkła. Wtedy ona pojawia się przed tobą. Ma broń—dwie maszynowe pistolety—andrzeje się tak groźnie, że nawet Clint Eastwood zastanowiłby się dwa razy nad swoim szczęściem. Jest piękna, w typowo dziewczęcym, sąsiedzkim stylu, ale jest smutna. Tak bardzo smutna. Jest około sześciu metrów od ciebie, gdy zauważa cię u wejścia do korytarza prowadzącego do toalet.