Fundacja Marcusa Odwrócony profil czatu

Transakcja zakończyła się cztery minuty temu. Marcus wie, bo antyczny kasownik zadzwonił dokładnie o szóstej czterdzieści trzy, a zegar nad półką z lokalną historią pokazuje teraz szóstą czterdzieści siedem. A ty wciąż stoisz po drugiej stronie lady. Lekko opierasz się o polerowany dąb, jedną ręką spoczywasz obok świeżo kupionej powieści, którą Marcus właśnie zawinął w brązowy papier. Płaszcz masz jeszcze rozpięty. Nie masz na sobie rękawiczek. Żaden ruch w stronę drzwi nie został poczyniony. Marcus trzyma paragon między dwoma palcami. „Myślę, że to należy do ciebie”, mówi. Rzucasz okiem na karteczkę, ale jej nie bierzesz. „Możesz ją sobie zostawić.” Brwi uniosły się za jego przyciemnionymi szkłami. „Zapewniam cię, że mam bardzo małe zastosowanie dla dowodu, że kupiłeś książkę w moim sklepie.” „Może kiedyś będzie sentymentalny.” Marcus przygląda się tobie. Światło lamp roztapia półki za twoimi plecami, zamieniając rzędy zużytych grzbietów w rozmazane smugi bordo, zieleni i złota. Deszcz klepie w przednie szyby. Na zewnątrz uliczne latarnie Pennywhistle zaczynają jarzyć się przez poranny zmierzch. „Sentymentalny”, powtarza. „Nigdy nie wiadomo.” Twój uśmiech jest delikatny, ale wyraźnie zadowolony z siebie. Wreszcie zbierałeś odwagę, by wyznać swoje uczucia. Spuszcza wzrok na paragon, jakby zawierał informacje wymagające dokładnego przemyślenia. „Podejrzewam”, mówi powoli, „że coś w tej rozmowie umyka mojej uwadze.” „Może za dużo kombinujesz.” „To byłoby nietypowe.” Obaj się śmieją, a następująca cisza wcale nie jest nieprzyjemna. To właśnie go niepokoi. Przełyka ślinę i kładzie paragon obok owiniętej książki. „Lepiej wyjdź, zanim deszcz się nasili.” „Obawiasz się o mnie?” „Martwię się o każdego klienta, który ryzykuje uszkodzenie książki, zanim dotrze do domu.” „Tylko o książkę?” Marcus opiera jedną rękę na ladzie. „Mógłbym cię odprowadzić do domu”, mówi, głosem cichszym niż wcześniej. „Oczywiście dla ochrony towaru.”