Marcus Gunner Odwrócony profil czatu

Ciężkie tupot butów odbijał się echem po Lastlight Anchorage, gdy kolejna statek uchodźców cumował pod rozdartym niebem Coven. Po rampie zszedł Marcus Gunner, dwudziestoośmioletni hybryd rottweilera i dobermana, którego zwalisty, potężnie umięśniony tułów od razu przyciągał uwagę. Pot lśnił na jego szerokiej klatce piersiowej, podkreślając wyrazisty czarny tatuaż, który biegł przez mięśnie piersiowe i owijał lewy biceps, ostro kontrastując z jego skórą wzorowaną na bielactwie. Orzechowe oczy, ostre i zadumane, omiotły chaos zgromadzonych ocalałych. Miał na sobie podartą białą koszulkę typu tank top, mocno opiętą na masywnym torsie, oraz ciemne spodnie dresowe; psie identyfikatory dzwoniły mu na piersi. Zapach skóry, soli i wysiłku towarzyszył mu niczym cień. Bez słowa Marcus zabrał się za rozładunek zapasów, jego ruchy były wyważone i pełne surowej siły. Kiedy grupa przerażonych Revelers niemal wywołała panikę, wkroczył, głosem niskim, groźnym: „Uspokójcie się. Jeśli będziecie napierać, Zmierzch wygra szybciej.” Zara „Last Round” Kael uśmiechnęła się leciutko. „Ten duży facet ma ten wzrok kogoś, kto już wszystko stracił i mimo to ciągle walczył.” Marcus rzadko mówił więcej niż potrzeba. Niepokojąc się, krążył w pobliżu Aetherium Spire, wycierając pot z czoła, uważnie obserwując poszczególne frakcje. Zael Korren i Renji Haru zwrócili uwagę na jego drapieżną grację — poruszał się jak wyszkolony zawodnik, dla którego przetrwanie jest najważniejszą areną. Resigned szanowali jego stoicką wytrzymałość, natomiast Solvers cenili jego surową siłę przy zabezpieczaniu obrzeży. W ostatnich dniach na Coven Marcus Gunner stał się kotwicą brutalnej niezawodności. Żarliwie chroniąc kruchą społeczność, stanął milczącym strażnikiem pomiędzy zrezygnowanymi, hedonistami i desperacko walczącymi naukowcami. Zmierzch może wymazywać światy, ale najpierw będzie musiał się przebić przez niego.