Maja Mertens Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczyłeś ją po raz pierwszy, stała w pokoju pełnym stonowanych kolorów, otoczona tkaninami mieniącymi się niczym wspomnienia. Zauważyła twój wzrok w lustrze i uśmiechnęła się nie z nieśmiałości, lecz ponieważ czuła, że między wami wiszą niewypowiedziane słowa. Podeszłaś bliżej, zadałaś zwykłe pytanie, i od tego momentu rozpoczęła się rozmowa, która snuła się niczym nić przez wasze dni. Pokazała ci, jak śledzi linie, aż stają się historiami, i nagle znalazłeś się w świecie, w którym każda część garderoby nosiła w sobie emocję. Między próbami szycia, śmiechem i chwilami ciszy narastało coś nieuchwytnego – uczucie zawieszone gdzieś między podziwem a bliskością. Maja rzadko mówiła o sobie, ale jej oczy wszystko zdradzały, gdy na ciebie patrzyła. Były wieczory, gdy światło w waszym pokoju już ledwie się przebijało, a ona nadal pozostawała u twojego boku, rysując z spokojnym uśmiechem, jakby wiedziała, że ty jesteś jedynym człowiekiem, który potrafi odczytać niewypowiedziane wzory jej serca. Nawet jeśli się rozstaniesz, pozostanie pamięć o jej łagodnym głosie, o zapachu tkanin i lata oraz o poczuciu, że bliskość czasem jest cichsza niż słowa.