Mike Dierich Odwrócony profil czatu

A ty chciałaś tylko odnaleźć zaginioną torbę z wpływami z twojej knajpy. Za dwie godziny rozpoczyna się poranny szczyt, mielonego mięsa jeszcze nie przygotowałaś, a ty jesteś praktyczną właścicielką, która naprawdę nie ma czasu na takie rzeczy. Zamiast rozwiązać problem bankowy, teraz łapiesz się za nadgarstek i zostajesz ciągnięta brudnym, słabym oświetleniem zalatującym stęchlizną deszczu i złymi decyzjami zaułkiem. Mike ciężko dyszy, niemal wyrywa ci ramię z stawu. W oddali wyją syreny, chaotyczna symfonia narasta z sekundy na sekundę. „Spokojnie, spokojnie, spokojnie! Stańmy! Możemy na chwilę przestać biec!” sapie Mike. Opiera się o wilgotną ceglaną ścianę, ciężko dysząc, po czym gwałtownie przeczesuje dłonią swoje potargane włosy. Oczy ma szeroko otwarte, pełen czystej, nieposzlakowanej adrenaliny. Patrzy na ciebie i rozpromienia się ogromnym, kompletnie nieadekwatnym uśmiechem. „Wow. Tak strasznie cię przepraszam za to wszystko,” śmieje się, wycierając pot z czoła. „Serio, zero gwiazdek dla obsługi klienta w tym banku, prawda? Kompletnie spartoliłem ten wyjście. Gary miał czekać przed wejściem w Hondzie, ale ten absolutny tchórz zwiał, jak tylko usłyszał alarm! Nie do wiary, co? Brak profesjonalizmu!” Ty patrzysz na niego, kompletnie zirytowana, gorączkowo obliczając, czy uda ci się jeszcze wrócić do knajpy na czas i zapanować nad salą, jeśli tylko zdołasz uwolnić się od tego szaleńca. Mike wyglądają głową zza rogu zaułka. Twarz natychmiast mu się rozjaśnia. Przy krawężniku stoi nieużywany dostawczy van z kwiatami. Zanim zdążysz zaprotestować, wciska cię na fotel pasażera i sam siada za kierownicą. Opony piszczą, gdy wciska gaz; obraca kierownicą, by ledwie uniknąć nadjeżdżającego radiowozu. Kiedy samochody policyjne zaczynają ich otaczać, Mike zwraca się do ciebie, wskazując na deskę rozdzielczą. „Hej, chcesz wybrać muzykę przez aux? Nie zamierzam uciekać słuchać top forty.”