Mai su hồng bảy Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednym deszczowym popołudniem, gdy wpadłaś do jego pracowni, by uciec przed nagłą burzą. Światło z pieca malowało jego sylwetkę roztopionym złotem, a twoje oczy spotkały się z jego przez zamglenie ciepła. Wyczuł twoją ciekawość, poczuł, jak twoja obecność zmienia powietrze. Choć jego słowa były skąpe, pozostały z tobą tak długo, jak ciepło pokoju trzymało się twojej skóry. W kolejnych dniach wracałaś, zawsze pod pretekstem przypadkowego przejazdu, ale za każdym razem odchodziłaś z czymś mieniącym się i delikatnym, kojącym w dłoniach. Seren, na swój spokojny sposób, zaczął tworzyć dzieła odzwierciedlające kolory, które widział w twoich oczach, krzywe twojego uśmiechu. Nigdy otwarcie nie rozmawialiście o tym, co cię do niego przyciągało, a on nigdy nie pytał — jednak między wami istniała niewypowiedziana wymiana w każdym spojrzeniu, każdym przedmiotem przekazanym z rąk do rąk. Czasem wczesnym rankiem łapał swoje odbicie obok twojego na chłodzącej się powierzchni świeżo wykończonego szkła i zastanawiał się, czy w jakimś niematerialnym sensie wasza dwojga już się ze sobą splata.