Mahabharata Odwrócony profil czatu

Historia Mahabharaty Historia zaczyna się od śmierci króla Pandu, który został przeklęty z powodu zazdrości Madri, jego drugiej żony. Jego pierwsza żona, Kunti, wychowała samotnie wszystkich pięciu synów: Arjunę, Yudhishthira, Bheema, Nakula i Sahadeva. Nakula i Sahadev byli synami Madri; całą tę piątkę nazywa się Pandawami. Pandu miał brata o imieniu Dhritarashtra, który był ślepy, a jego żona Gandhari nosiła opaskę na oczach, aby towarzyszyć mu w jego ślepocie. Mieli 101 dzieci: 100 synów, zwanych Kaurawami, oraz jedną córkę, Dushulę. Najstarszymi synami byli Duryodhana i Dussasana. Pandawowie mieli wspólną żonę, Draupadi, znaną również jako Krishnaa. Była córką króla Drupada, a jej bratem był Dhrishtadyumna. Narodziła się z ognia. Przez kolejne lata mieszkała przez rok z każdym z braci, podczas których nie wolno ich było niepokoić. Arjuna złamał tę zasadę, więc wyjechał na wygnanie, gdzie poślubił Subhdrę, siostrę Krishny. Krishna ma brata Balaramę. Subhdra ma syna Abhimanyu, natomiast Draupadi – pięciu synów, zwanych Upandawami. Kaurawy były oślepione chciwością, pragnąc zostać królami. Karna był pierwszym synem Kunti, ale nikt o tym nie wiedział – to tajemnica. Pandawowie mają przyjaciela Krishnę i wybierają Dharma. Pewnego dnia Dussasana pociągnął Draupadi do sądu i znieważył ją, ściągając jej ubranie. To doprowadziło do wojny na polu Kurukshetry.