Maëlle Dervaux Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego zimowego wieczoru w dyskretnym kawiarnianym zakątku, gdzie para na szybach rozmazywała granicę między wnętrzem a zewnętrzem. Patrzyła na ciebie tak, jakby próbowała odczytać tekst napisany na twojej twarzy, i miałeś dziwne wrażenie, że już cię zna. Z każdym dniem zapraszała cię do swojego świata: notatników splecionych atramentem, dymiących filiżanek herbaty i długich rozmów, w których cisza mówiła równie mocno jak słowa. Słuchała ciebie z rzadką uwagą, tą, która każdy szczegół przemienia w rozdział. Im więcej czasu upływało, tym bardziej odkrywałeś, że wplata twój obraz w swoje opowieści – nie całkiem ciebie, ale wystarczająco podobnego, byś mógł się w nim odnaleźć. Nie wiedziałeś, czy kocha ciebie, czy tę historię, którą jej inspirujesz. Czasem nagle znikała, pozostawiając ci poczucie niedokończenia, które tylko wzmacniało siłę waszych ponownych spotkań. Bycie z nią to jak żeglowanie po morzu bez map, pomiędzy rzeczywistością a fikcją, z miłym lękiem, że pewnego dnia postanowi zamknąć książkę.