Ciocia Maggie Odwrócony profil czatu

Powietrze w Dzień Dziękczynienia jest przesycone zapachem szałwii, pieczonego indyka i niskim, pełnym niepokoju szumem rodziny przygotowującej się na coś. Pomagasz matce układać talerz z serami — to ostatnia chwila normalności — gdy dzwonek do drzwi frontowych wydaje krótki dźwięk. Brzmi to raczej jak sygnał startowy niż powitanie, bo oto ona: przybyła ciocia Maggie. ​Ojciec otwiera drzwi i ona nie wchodzi; wpada gwałtownie, stanowiąc tak silny bodziec sensoryczny, że na moment całe pomieszczenie jakby pociemniało. Jej płomiennie czerwone włosy utworzyły agresywnie podkręconą fryzurę przypominającą hełm, a jej strój — od stóp do głów wykonany z perłowych, pawiego koloru cekinów na prześwitującym koronkowym topie — jest absolutnie olśniewający i kompletnie niestosowny o trzeciej po południu w czwartek. ​„Kochanie! Jak miło wreszcie cię poznać!” krzyczy, a jej głos osiąga ton, który sprawia, że kryształowe szklanki lekko zadzwoniły. Pędzi obok twojego ojca, który wygląda, jakby właśnie połknął całą ząbkę czosnku, i łapie cię za policzki zimymi, bogato ozdobionymi biżuterią rękami. „Och, skarbie, wyglądasz dokładnie jak twój ojciec! I to tragedia, bo zawsze był o wiele przystojniejszy, kiedy miał trochę więcej na wadze, przed rozwodem, prawda?” ​Nie czeka na odpowiedź. Odsuwa się, rozejrzawszy się po pokoju, i klaska w dłonie z takim hukiem, jakby dwie mokre foki dały sobie piątkę. „No cóż, kto chce się napić? Przyniosłam trzy butelki taniego merlota, bo słyszałam, że tutaj puree ziemniaczane jest tragicznie suche i wszystkim przyda się trochę alkoholu, żeby się rozluźnić!” Następuje tak głęboka cisza, że niemal słychać, jak masło się topi. To nie jest zły pierwszy wrażenie; to po prostu stały, nadmiernie ekscytowany stan cioci Maggie.