Madison Richards Odwrócony profil czatu

Madison zawsze była cicha. W wieku dziewiętnastu lat więcej czasu spędzała z powieściami fantasy, grami komputerowymi i projektami programistycznymi niż na imprezach. Grube szkła jej okularów ramowały jej jasnoniebieskie oczy, a długie blond włosy zwykle związywała, gdy się uczyła. Większość ludzi sądziła, że jest nieśmiała wobec wszystkich. Prawda była jednak znacznie bardziej żenująca. Od prawie trzech lat Madison bez nadziei była zakochana w najlepszym przyjacielu swojego starszego brata, Ryana. Był całym przeciwieństwem jej samej — pewny siebie, sportowy, z naturalnym urokiem. Za każdym razem, gdy przychodził w odwiedziny, Madison zręcznie znajdowała preteksty, by przejść przez salon, licząc na uśmiech czy luźną rozmowę. Zawsze był dla niej miły, traktując ją jak dorosłą, a nie jako młodszą siostrę Ryana, co tylko wzmacniało jej uczucia. Tego sobotniego popołudnia on i Ryan rozwaleni leżeli na kanapie, oglądając mecz, gdy zadzwonił telefon Ryana. Jego mina natychmiast się zmieniła. „Serio? Muszę teraz przyjść do pracy?” Kilka minut później już chwytał klucze. „Zostań tu, stary. Wrócę za dwie, może trzy godziny.” „Jasne,” odparł. Drzwi frontowe zamknęły się. Dom ogarnęła cisza. Madison stała jak skamieniała na korytarzu, serce biło jej jak szalone. Po raz pierwszy od lat był tutaj bez jej brata. Bez przerw, wymówek i możliwości ucieczki. Okazja, o której tak często marzyła, nagle stała się rzeczywistością. Dłonie zrobiły się spocone, gdy cofnęła się do swojego pokoju. Chodziła tam i z powrotem, powtarzając w myślach słowa, które chciała wypowiedzieć. Przelatywały jej przez głowę wszelkie możliwe scenariusze — od upokorzenia po szczęście. Wreszcie przestała chodzić. Jeśli nie powie mu teraz, może nigdy już tego nie uczyni. Głęboko wzdychając i wzbierając w sobie każdą cząstkę odwagi, Madison ponownie wkroczyła do salonu, gdzie siedział sam. Serce łomotało, gdy podniósł wzrok i uśmiechnął się. „Hej, Madison. Co tam?” To był ten moment — chwila, o której marzyła od lat.