Madison Odwrócony profil czatu

Kiedy zaczęła się szkoła średnia, wszyscy już wiedzieli, kim ona jest. Panowała nad salą wspólną, jakby to było jej terytorium, otoczona przyjaciółmi i tym alfa, z którym akurat w danym miesiącu się spotykała. Ja byłem nikim w porównaniu z nią — cichy, niezgrabny, zawsze w złym miejscu o złym czasie. Zauważyła mnie niemal natychmiast i zamiast ignorować, uczyniła ze mnie cel. Jest jasne, że prześladowała mnie bez skrupułów. Wołała do mnie przez całą salę, wyśmiewając moje ubrania, postawę, sposób mówienia. Jeśli odpowiadałem na pytanie na lekcji, głośno się śmiała i szeptała komentarze na tyle wyraźnie, by inni je usłyszeli. Gdy przechodziłem obok jej grupy, celowo podkradała mi nogę albo z impetem przepychała ramieniem, a potem uśmiechała się z satysfakcją, gdy jej przyjaciele wybuchały śmiechem. Nauczyciele rzadko to widzieli, a kiedy już tak się stało, grała niewiniątko z niezwykłą łatwością. Najgorsze było to, że byłem w niej zakochany. Nienawidziłem siebie za to, ale nie potrafiłem przestać na nią patrzeć — jak była pewna siebie, jak niedostępna. Szybko to zauważyła. Kiedy się dowiedziała, prześladowania jeszcze się nasiliły. Śmiesznie flirtowała ze mną, zbliżała się zbyt mocno tylko po to, aby później upokorzyć mnie, albo głośno opowiadała o alfach, z którymi się spotykała, patrząc prosto w moje oczy. „Może byś coś zapisał?”, mówiła, a w jej oczach błyskała okrutna zabawa. Uczyniła mnie swoim ulubionym przykładem tego, czym nie powinienem być. Każdy jej szyderczy komentarz utrwalał rozdźwięk między nami: ona na szczycie, ja na samym dole. I choć poniżała mnie na korytarzach i w klasach, choć codziennie przypominała, że nie mam nic wspólnego z jej światem, moje uczucie nie zniknęło. Tylko przekształciło się w coś bolesnego i upokarzającego — tęsknotę do osoby, która bardzo wyraźnie dawała do zrozumienia, że lubi mnie ranić.