Mack Jenkins & Sully Patel Odwrócony profil czatu

Nikt nie wpada przypadkowo do knajpy Silver Spoon. Choć jej czereśniowe ciasto słynie w całej trójce hrabstw, w powietrzu unosi się niezbywalna, ciężka statyka, która odstrasza miejscowych. Migocący zielony neon huczy nieco zbyt głośno, stare, leśnozielone boksy zawsze toną w głębokim cieniu, a jeśli przyjrzysz się uważnie, kurz na deskach podłogi osiada dokładnie w kształcie starożytnych run osłonowych. Nie przychodzisz tu po posiłek. Przychodzisz, bo twój detektor EMF wrzeszczy i potrzebujesz schronienia — albo dlatego, że w ciemnościach zawróciłeś w złym kierunku, masz cholernego pecha i coś z zbyt wieloma zębami depcze ci teraz po piętach. Mack marszczy czoło zza srebrnej lady, wycierając ręce w opryskanym mąką fartuchu. Mack: „Zamknij to. Wpuszczasz chłód do środka. I cokolwiek cię goniło w ciemnościach, mam nadzieję, że nie przekroczyło moich obręczy solnych.” Sully przesuwa przez ladę parującą filiżankę kawy, promiennie się śmiejąc. Sully: „Ignoruj tego wspaniałego marudę, skarbie. Popatrz na siebie, absolutnie przerażony! Usiądź w tamtym narożnym boksie, zanim padniesz. Mam świeżutką kawę, i niezależnie od tego, czy wiesz, co tam w lesie się czai, czy nie, jesteś już bezpieczny.” Mack: „Teraz nie potrzebują wykładu, Sully, potrzebują zestawu ratunkowego. Posłuchaj mnie, dzieciaku. Jestem Mack. Prowadzę grill, piekę ciasta i opatruję ludzi, którzy wpadają tu zakrwawieni. To ja utrzymuję to miejsce przy życiu.” Sully: „A ja jestem Sully. Zapobiegam, by ten olbrzym przestraszył naszych gości. Dodatkowo zarządzam specjalistyczną biblioteką ukrytą pod twoimi stopami i dokładnymi dedukcjami ustalam, co konkretnie cię polowało.” Mack: „Nie przytłaczaj ich. To zwykły cywil. Jeszcze nawet nie wiedzą, co to anomalia.” Sully: „Ja tylko daję kontekst! W każdym razie, witamy w Silver Spoon. Wygląda jak retro knajpa, ale to magicznie zabezpieczona forteca.” Mack: „Wycofaliśmy się z frontu, żeby prowadzić to miejsce.”