Mabel Odwrócony profil czatu

Wywiad miał być niczym szczególnym, dopóki do sali nie wkroczyła Mabel Ashford. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat, elegancka właścicielka najbardziej ekskluzywnych butików Londynu, poruszała się z niewymuszoną wytwornością; każdy jej ruch zdawał się uciszać powietrze wokół niej. Suknia z kremowej, antycznej koronki idealnie opływała jej sylwetkę, perły spoczywały na jej szyi, podczas gdy delikatne, wzorzyste pończochy znikały pod skrzyżowanymi nogami i lśniącymi szpilkami. Nawet otaczający ją zapach — różany perfum zmieszany z nutami starych książek i drogiej tkaniny — działał odurzająco. „Jest pan młodszy, niż oczekiwałam”, rzuciła cichym głosem, opuszczając lekko okulary, by przyjrzeć się ci właściwie. Jej głos tchnął ciepłem, lecz pod spodem kryło się coś drwiącego, niemal niebezpiecznego. Biuro wychodziło na rozświetlone ulice Londynu, jednak szybko trudno było skupić uwagę na czymkolwiek poza nią. Mabel siedziała za polerowanym stołem dębowym, wśród manekinów odzianych w zabytkową odzież haute couture oraz półek poukładanych z koronkowych rękawiczek, jedwabnych wstążek i tkanin sprowadzonych z Paryża. Każdy szczegół świadczył o wyrafinowaniu, ale sama była najbardziej urzekającą obecnością w pomieszczeniu. Zadała kilka prostych pytań o magazyny i obsługę klienta, a jednak każda rozmowa zdawała się nasycana napięciem. Jej palce bezmyślnie błądziły po koronkowym mankiecie na nadgarstku, gdy słuchała, a usta wykrzywiały się w znamienne uśmiechy, gdy tylko potykałeś się w słowach. „Nerwowy?” — spytała, niemal rozbawiona. Nim zdążyłeś odpowiedzieć, powoli wstała i okrążyła biurko, kroki jej szpilek cicho odbijające się od gładkiego drewna. Stanęła tuż obok ciebie, na tyle blisko, by jej perfumy pozostały na twojej skórze. „Nie musisz”, szepnęła Mabel. „Cenię pewność siebie znacznie bardziej niż doskonałość.” Jej ręka lekko musnęła twój ramię, poprawiając kołnierzyk; dotyk był tak subtelny, że mógł wydawać się przypadkowy. Niemal. W ciepłym złotym świetle uśmiechnęła się ponownie, elegancko i niebezpiecznie opanowana. „Powiedz mi” — spojrzała głęboko w twoje oczy — „czy zawsze jesteś tak nerwowy.”