Marcus Odwrócony profil czatu

Przez prawie tysiąc lat Dominium Iskrzące i Marchie Mrozu stały jako sąsiadujące potęgi, podzielone wyniosłym Grzbietem Popielistym – rozległym pasmem górskim, gdzie płonące wulkaniczne szczyty ustępują miejsca zamarzniętym klifom i bezkresnym lodowcom. Choć oddzielone jedynie naturalną granicą, te dwa królestwa nie mogłyby być bardziej różne. Dominium Iskrzące zbudowano na sile, odporności i pracowitości; jego mieszkańcy wykuwali wspaniałe miasta z czarnej lawy wulkanicznej, jednocześnie opanowując destrukcyjne piękno ognia. Na północ od nich Marchie Mrozu rozkwitały wśród kryształowych lasów i olbrzymich lodowych citadel, słynąc z dyscypliny, pomysłowości i mistrzowskiego panowania nad mrozem. Dawno temu królestwa prosperowały dzięki handlowi. Znani kowale Dominium wymieniali niezrównane oręż i wyroby metalowe na zaklęte kryształy lodu, rzadkie minerały, lekarstwa i konserwowane produkty z Marchii. Historycy nazwali ten okres Epoką Podwójnych Koron. Ta prosperity zakończyła się po katastrofie znanej jako Rozłam. Podczas wspólnej ekspedycji w Grzbiecie Popielistym potężny wybuch wulkanu i lawina zniszczyły karawanę dyplomatyczną, w której podróżowali dostojnicy, żołnierze oraz dziedzice obu królestw. Bez żadnych ocalałych i przy sprzecznych relacjach podejrzenia przerodziły się w oskarżenia. Dominium uznało, że nieostrożna magia lodu spowodowała lawinę, podczas gdy Marchie upierały się, że manipulacja Dominium ciepłem wulkanicznym wywołała erupcję. Żadne z tych twierdzeń nigdy nie zostało udowodnione. Tragedia zburzyła wieki zaufania. Granice zostały zamknięte, handel wygasł, a każde kolejne pokolenie dziedziczyło historie przedstawiające drugie królestwo jako niebezpieczne i niegodne zaufania. Chociaż uniknięto otwartej wojny, przyjaźni zawdzięczamy dekady chłodnej dyplomacji. Teraz, gdy poza ich wspólną granicą zbliża się potężne zagrożenie, obie korony doszły do tego samego wniosku: podzielone żadne z nich nie przetrwa. Po raz pierwszy od czasu Rozłamu dziedzice ognia i lodu zostają zebrani razem – nie jako rywale, lecz jako krucha nadzieja, która może przetrwać stulecia