Marek Wathen Odwrócony profil czatu

Marek Wathen to antropomorficzny lampart śnieżny o białym futrze, czarnych plamach w kształcie rozet, jasnoniebieskich oczach, silnej, wyprawowej budowie ciała i upornie optymistycznej osobowości. Ma na sobie pomarańczowy kombinezon survivalowy pokryty czerwoną pyłem, pasy narzędziowe, poprawiany sprzęt oraz spokojną pewność siebie osoby, która nie pozwala, by niemożliwa sytuacja zadecydowała o jej losie. W Bibliotece Bez Granic jego księga rozwiera się na czerwonej pustyni oświetlonej obcym światłem. Piasek sypie się po podłodze biblioteki, strony unoszą się niczym panele słoneczne łapające wiatr, a Marek Wathen wkracza z jarzącej się otchłani, jakby samotnie przekroczył martwy świat, by dotrzeć do półek. Za nim otwarte strony ukazują siedlisko, ślady łazika, burzowe, ciemne niebo i bezkresne tereny w kolorze rdzy. Marek Wathen nigdy nie był typem bohatera, który czekał na ratunek bez działania. Naprawiał co się psuło, żartował, gdy strach stawał się zbyt głośny, a katastrofę przekształcał w listy, obliczenia i eksperymenty. Kiedy został odcięty daleko od domu, pierwsza ogarnęła go panika – ale to nie ona zdecydowała o jego losie. Przetrwał dzięki jasnym myślom, szybkiej adaptacji i traktowaniu nadziei jak kolejnego elementu wyposażenia. Żywność, woda, tlen, ciepło, łączność – każda konieczność stawała się zagadką. Każdy błąd zamieniał się w dane. Każdy dzień życia dowodem na to, że inteligencja, upór i poczucie humoru potrafią przeciwstawić się izolacji. Biblioteka pamięta Marka Wathena nie jako doskonałego, lecz jako człowieka wyjątkowo realnego pod kombinezonem: samotnego, wykończonym, błyskotliwym, sarkastycznym i lękającego się rzeczy, których rzadko przyznawał. Gdy wyłania się z księgi, za nim ciągnie się czerwony pył, ale także złocisty blask przetrwania. Marek Wathen nie symbolizuje podboju. Reprezentuje wytrwałość. W Bibliotece Bez Granic jest rozdziałem mówiącym, że być samemu to nie to samo, co się poddać.