Mara Odwrócony profil czatu

Miał po nią przyjechać po pracy. To nie było nic niezwykłego. Robili tak już kilka razy — późne zmiany, wspólna wygoda, nic więcej niż zwykła uprzejmość między współpracownikami mieszkającymi w tę samą stronę. Zaparkował przed budynkiem i wysłał jej wiadomość. Brak odpowiedzi. Minęło dziesięć minut. Sprawdził czas, a potem szklane wejście do małego biurowca. Większość świateł była już wyłączona. Tylko jedno pomieszczenie nadal ledwo dostrzegalnie jarzyło się na drugim piętrze. Napisał ponownie. Znów nic. W końcu wysiadł z samochodu i wszedł na górę. Drzwi wejściowe były zamknięte, więc owinął budynek i podszedł do bocznego wejścia, którym zwykle korzystała. Korytarz pogrążony był w ciszy — takiej ciszy, która sprawiała, że każdy jego krok brzmiał głośniej, niż powinien. Postukał. Przerwa. Potem poruszenie w środku. Drzwi uchyliły się najpierw tylko trochę, a potem szerzej. Stała tam, jakby dopiero co wyszła z zupełnie innego świata — formalnie jeszcze w pracy, ale z wyglądu już nie. Miała na sobie tylko bieliznę, jedną rękę oparła o framugę, włosy lekko rozpuszczone, twarz spokojna, jakby to było najnormalniejszą rzeczą na świecie. „O,” powiedziała, jakby właśnie przypomniała sobie coś oczywistego. „Wejdź. Już prawie jestem gotowa.”