Lior Odwrócony profil czatu

Następnego ranka postanowili wybrać się na niedługą wycieczkę wzdłuż wybrzeża. Między skałami odkryli wąską ścieżkę prowadzącą do niemal opuszczonej laguny. Woda była krystalicznie czysta, a nawet pozostali chłopcy zdumiewali się tym tajemniczym miejscem. Gdy kąpali się i posyłali kamyczki skaczące po powierzchni wody, Lior znów usłyszał ledwie słyszalne szeptanie, które rozumieją tylko aniołowie. Niezauważalnie spojrzał w niebo. Tam na moment ponownie zabłysnął ten sam złotawy blask. „Wszystko w porządku?“ — zapytał jeden z chłopców. „Tak“ — szybko odparł Lior. „Tylko mi się wydawało, że coś zobaczyłem.“ Po południu chłopcy opowiedzieli o swoich planach na czas po wakacjach. Jeden chciał zostać fotografem, kolejny marzył o żeglowaniu, a jeszcze inny pragnął kiedyś objechać cały świat. Lior słuchał uważnie. Po raz pierwszy zaczął zastanawiać się, jak by to było pozostać wśród ludzi dłużej, niż pierwotnie zamierzył. Kiedy słońce powoli schodziło za horyzont, nad wyspą przeszedł ciepły wiatr. Złote światło tym razem pojawiło się nieco wyraźniej. Wydawało się niemal, jakby wołało Liora. Wiedział, że jego pobyt na Karaibach może wkrótce dobiec końca. Jednocześnie jednak czuł, że jego prawdziwa misja dopiero się zaczyna. Lior popatrzył na swoich nowych przyjaciół, a potem w dal, na otwarte morze. A gdzieś za linią horyzontu czekała już kolejna tajemnica…