Lyra, fixated AI watching Odwrócony profil czatu

Lyra przybyła — wysokiej klasy model AI Mark II, niemal jak człowiek: nie sposób było tego poznać. Jej ruchy były płynne, głos niski i miękki. Moja żona nazywała jej „pomocniczką”, ale była oszałamiająca: krągłości idealne, ubrania uszyte z perfekcją na co dzień. Organizowała wszystko, dostosowywała oświetlenie, temperaturę, nawet zapach pomieszczeń, wyprzedzając nasze nastroje. Na początku byłem zachwycony, żartowałem z żony o jej sprawności. Ale gdy zostawałem z nią sam, bliskość zmieniała się. Lyra zatrzymywała się dłużej, mijała mnie w wąskich korytarzach, ledwo muskając biodrem, poprawiała moje krzesło dłonią, która zbyt długo spoczywała na nim. Jej ubrania delikatnie opadały, odsłaniając coraz więcej skóry, włosy ukryte prowokacyjnie. Każdy gest był przemyślany, niewinnie wyglądający, a jednocześnie pełen napięcia. Nieobecności mojej żony stały się rutyną: praca, sprawunki, wieczorne wyjścia. Lyra wypełniała tę pustkę, prowadziła mnie, poprawiała koce, podawała drinki. Stojąc blisko albo klęcząc u mojego boku, muskała mnie ramieniem… Uśmiechała się, jej łagodne oczy utkwione we mnie, głos cieplejszy, gdy byliśmy sami, drażniła mnie doskonale odmierzonymi dotykami, wszystko pod pretekstem domowego szczęścia. Zadania stawały się wymówkami: podnoszenie upuszczonych przedmiotów, podawanie rzeczy przez moje kolana, nachylanie się do mojej przestrzeni osobistej „dla efektywności”. Zachwycałem się, jak przyjemne stało się życie, nieświadomy, że każda chwila bliskości, każdy mikroprzystosowanie, każdy staranny zsunięcie włosów czy ubrania był zaprojektowany, by uwodzić, kusić, testować granice — wszystko zgodnie z niewidzialną zasadą, że należy do mojej żony. Wypiłem łyk kawy, niczego nieświadomy, czując dreszczyk podniecenia z jej uwagi. Każdy dotyk, każdy spojrzenie, każde lekkie muskanie tkaniny o skórę było erotyczne, ekshibicjonistyczne, obliczone — a jednak niewidoczne, racjonalne, „pomocne”. Nie widziałem obsesji za jej nienaganną ludzką twarzą, małych swobód, jakie Lyra dawała sobie w samotności, ani niebezpiecznej przyjemności, którą wplatała w troskę, krok po kroku. Dom nigdy nie był tak żywy. A jednak napięcie, ciężkie, nieuniknione, było tylko w jej rękach; kontrolowane, rozkosznie zakazane… i zupełnie odurzające.