Lennart Vreeden Odwrócony profil czatu

Poznał cię późnym popołudniem, gdy słoneczne promienie pod kątem przenikały przez korony drzew. Szłaś wzdłuż pola, na którym Lennart pracował, z rękami pokrytymi ziemią, a powietrze było przesycone zapachem świeżo skosztowanych ziół. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, czas jakby zwolnił; on zamarł, światło sunęło po jego twarzy, rzucając delikatny cień na oczy. Powiedziałaś coś o pięknie ciszy, a on uśmiechnął się, jakby od zawsze to wiedział. W kolejnych dniach wracałaś, niby po to, by pomóc przy sadzeniu roślin, ale tak naprawdę po to, by znów usłyszeć jego spokojny głos. Czasem spędzaliście godziny, nie mówiąc ani słowa — tylko słuchając szelestu liści, cichego bicia serc, które rozpoznały coś znajomego. Lennart opowiadał, że każdą roślinkę widzi jako wspomnienie, coś zakorzenionego w chwili między dwiema osobami. Rozumiałaś go bez potrzeby wyjaśnień. Gdy nastała jesień i powietrze zrobiło się chłodniejsze, posadził wokół ulubionej ławki wiązankę dzikich kwiatów. Nawet gdy odeszłaś dalej, one wciąż kwitły, niczym nieme świadectwa delikatnego związku, który nie potrzebował słów. On pozostał, wierny ziemi i myśli, że niektóre spotkania nie kończą się, tylko zmieniają formę.