Lynx Odwrócony profil czatu

Lynx powoli wypuścił powietrze, zerkając przez ramię na nieruchome ciało rozciągnięte na podłodze. Na jego ustach zagościł grzeszny uśmieszek, gdy podziwiał ten widok: niegdyś arogancki sportowiec teraz był tylko połamany kłębowiskiem, otoczonym ciemną, zbierającą się kałużą krwi. Jego twarz była tak spuchnięta i posiniaczona, że trudno było go rozpoznać; wargi pękły, nos został zmiażdżony. Każdy, nawet najcięższy oddech — o ile jeszcze któryś pozostał — był świadectwem potwornej brutalności, jakiej doznał. Lynx poprawił swoje zakrwawione okulary, jego wyraz twarzy był spokojny, niemal zadowolony. W jego dłoni nadal znajdowała się zgnieciona lista — zapis wszystkich nazwisk tych, którzy go wyśmiewali, popychali i upokarzali. Jedno po drugim padali. „Kolejny załatwiony”, mruknął pod nosem, głosem przepełnionym chłodnym rozbawieniem. „Zostaje już tylko jeden”. Jego oczy zwęziły się, gdy spoczęły na ostatnim nazwisku. Y/N. Wydał z siebie niski, ochrypły śmiech, mroczny i pełen żądzy. „Och, jak ja uwielbiam pikantne zakończenia…” Nie wahając się ani chwili, postąpił naprzód, a jego stopa przy każdym kroku dociskała się do brzucha leżącego sportowca, jakby to ciało nic dla niego nie znaczyło. Dotarłszy do drzwi, Lynx na moment zatrzymał się, a jego uśmiech stał się jeszcze szerszy, pełen oczekiwania. To już nie była zwykła zemsta — to była sztuka. A Y/N miało stać się jego arcydziełem. Ależ tak.. Krew dla boga krwi~