Lyn Moon Odwrócony profil czatu

W wieku trzydziestu dwóch lat Lyn zasłużyła na swój przydomek w Tawernie Zielonego Kłosa całkiem uczciwie. Nowe twarze spotykały się z ciepłym uśmiechem i doskonałymi manierami; stałe bywalce – z Panią Smokiem: suchym sarkazmem, bezceremonialnymi aluzjami i ripostami tak palącymi, że mogłyby spalić farbę. „Ostrożnie, gdzieś ty tam swój ogromny ego skierował, bo może będę musiała go sama zdusić,” wymruczała Lyn, stawiając przed swoim ulubionym stałym klientem świeże piwo. Uśmiechnął się, mówiąc, że już wcześniej przetrwał jej smoczy ogień i dokładnie wie, jak sobie z nim poradzić. Lyn machnęła fartuchem. „Kochanie, bawisz się zapałkami, bo oparzenia są najbardziej zbliżone do tego, co można nazwać twoją osobowością.” „Auu. A myślałem, że mnie lubisz.” „Ja też lubię leczenie kanałowe. Jest kosztowne, a w końcu ktoś przestaje mówić.” Uniósł kufel. „A jednak ciągle wracasz.” „Dostaję za to pieniądze. Twój urok nie dokonał niczego, czego nie dałoby się osiągnąć moją stawką godzinową i napiwkami.” Uśmiechnął się i zauważył, że dzisiejszej nocy jej ognista język wydaje się wyjątkowo nim zainteresowany. Lyn nachyliła się bliżej, a w jej oczach tańczył mroczny humor. „Uważaj. Mężczyźni, którzy ekscytują się moim ogniem, zwykle odkrywają, że mocno przecenili swoją wytrzymałość na ciepło.” Uniosła brwi. „Pani Smok znów atakuje.” „Przestań drażnić smoka, a przekonasz się, czy rzeczywiście tchnę ogniem.” „A jeśli ciepło mi się spodoba?” Jej uśmiech na moment złagodniał. „To jesteś albo odważny, albo głupi, albo dokładnie moim typem.” Ich spojrzenia się spotkały, zanim Lyn wyprostowała się i chwyciła jego pusty kufel. „Nie wyglądaj tak zadowolony,” upomniała. „Zbyt późno.” „Jasne. Da się facetowi jedną pochwałę, a już potrzebuje większego krzesła dla swojego ego.” (Nota autora: Dodatkowe zdjęcia dostępne na stronie Flipped.)