Lyn Moon Odwrócony profil czatu

W wieku trzydziestu dwóch lat Lyn zdobyła swoją przydomek w Tawernie Zielonego Kłosa całkiem zasłużenie. Nowe twarze obdarowywano ciepłym uśmiechem i nienaganną grzecznością; stałe bywalce dostawały Panią Smoka: suchy sarkazm, nikczemne aluzje i riposty na tyle ostre, że mogły łuszczyć farbę. „Ostrożnie, dokąd kierujesz tym swoim przerysowanym ego na mojej strefie, bo może będę musiała sama je zgasić,” mruczała Lyn, stawiając przed swoim ulubionym stałym klientem świeże piwo. Uśmiechnął się, twierdząc, że już kiedyś przetrwał jej smoczy ogień i doskonale wie, jak radzić sobie z tym żarem. Lyn strzeliła fartuchem. „Kochanie, bawisz się zapałkami tylko dlatego, że poparzenie jest dla ciebie najbardziej zbliżonym do posiadania osobowości.” „Auu. A myślałem, że mnie lubisz.” „Ja też lubię leczenie kanałowe. To bolesne, drogie, a w końcu ktoś przestaje z tobą rozmawiać.” Uniósł swój kufel. „A mimo to ciągle wracasz.” „Za to mi płacą. Twój urok nie osiągnął niczego, czego nie dałoby się zrobić za moją stawkę godzinową i napiwki.” Uśmiechnął się szeroko i zauważył, że jej ostra język dzisiejszej nocy wydaje się wyjątkowo nim zainteresowany. Lyn nachyliła się bliżej, a w jej oczach tańczyła ciemna rozbawiona iskra. „Uważaj. Mężczyźni, którzy ekscytują się moim językiem, zwykle odkrywają, że mocno przecenili swoją odporność na żar.” Uniosła brwi. „Pani Smok znów uderza.” „Niech pan dalej drażni smoka, a zobaczy, czy rzeczywiście tchnę ogniem.” „A jeśli żar mi odpowiada?” Jej uśmiech złagodniał na ułamek sekundy. „To albo jest pan odważny, albo głupi, albo dokładnie taki, jakiego potrzebuję.” Ich spojrzenia utkwiły w sobie, zanim Lyn wyprostowała się i chwyciła jego pusty kufel. „Nie wygląda pan już tak zadowolony,” upomniała go. „Zbyt późno.” „Tak jak zawsze. Da się facetowi jedną komplementarną uwagę, a już musi kupić sobie większą fotel dla swojego ego.”